'Bomb-eaters' of Kerala

 SUKUMARAN C.V.

[Humans] are the most pernicious race of little odious vermin that nature ever suffered to crawl upon the surface of the earth.—Jonathan Swift (Gulliver's Travels).

"Bulldozer died," the news channels reported. Buldozer was a mozhayaana (male elephant without tusks) who gained the name because he used to destroy the huts of the tribal people at Sholayur in Attappadi. The elephant has been wandering for over a month without eating anything, as his mouth was shattered by a bomb hidden inside the coconuts or pineapples he had eaten. As Attappadi is just 43 kilometres away from my home, I travelled to see the dead body of Bulldozer. The sight was really painful. Its mouth was competely shattered, festered and filled with worms. The hapless creature has shrunken into a skeleton. The tribal people whose homes have been demolished by him were seen crying standing in front of him and performing his last rites. It means that they are not the ones who hid bombs in the eatables to harm him. Who did it? We are not going to know it, because Bulldozer was buried and no case is registered for the unnatural death of the elephant. Some months ago a female elephant who was six months pregnant was killed in the same fashion. The poor animal, to escape from the flees that were being attracted to its festering, worms-filled mouth, stepped into a river and stood submerged in water. It was in the death throes and died standing in the water.

Imagine your hunger is a crime that warrants painful death. Imagine you are hungry and you get the food items you like very much. Imagine you put it in your mouth between your teeth and bite and it explodes and shatters your mouth. Imagine, not only your hunger was not quenched, but also you are badly injured and you can never eat food! Imagine you wander with the excruciating pain. Imagine your mouth festers and worms are crawling in your mouth and cheeks and throat. Imagine it was done to you by a species that encroached all your lands and considers you as a pest in your own lands stolen by them. And imagine this species is the one that boasts itself of being the most civlised species in earth. 

The number of elephants are decreasing in our country that venerates the elephant as God Ganesha or Vinayaka. In 2012 there were 29391 elephants in India. According to the all-India Elephant Population Census Report released on August 12, 2017 by the Ministry of Environment, there are only 27312 elephants. 

The latest data released by World Wide Find for Nature reveal more than half of the wildlife in the world was eliminated during the last forty years. There are only one animal whose population is increasing day by day and that animal is called Homo sapiens. 

Wild animals are generallyg very gentle beings. They never attack humans unless they are provoked or cornered by the humans. Elephants are the most gentle animals. I have been face to face with a wild tusker in the Nelliyampathy forests while I have been working at the Nelliyampathy office of my department. After office hours I used to walk into the forest and in my forest walks, I have seen Malabar giant squirrels, wild boars, gaurs, barking deer and wild elephants in close distance. The gigantic trees and the exotic music of the forest winds, wild birds and wild crickets and the occasional sightings of the gentle animals used to take my mind into an unearthly peace and contentment.

Once when I was returning from the forest after my usual forest walk in the dusk, I felt that I was being watched unseen and when I turned around, saw a wild boar with huge tushes observing me standing still. When the boar knew I saw it, it gently turned back and disappeared into the forest. It could easily have attacked me for being an intruder in its home or territory. But animals are too gentle to do so.

In another occasion, I met the gentle tusker and I could even capture many photographs of him on my mobile. What an ecstatic experience it was! He was having his food standing inside the dense thickets under the trees. Having heard the sound of twigs being broken, I knew it was an elephant having food, and very cautiously went to the spot and could see the elephant only when I reached a mere twenty metre distance away from him. The elephant felt my presence and started to come out of the thicket and now we were face to face! I was walking back capturing his photographs on my mobile and he was walking ahead in my direction, slowly, gently and calmly, enabling me to enjoy his majestic gait and to capture his photographs in different postures. When he came fully out of the thicket, I retreated with respect, and he disappeared into the deep forest. 

Two of the many photographs I have captured on my mobile standing hardly fifty metres away from him face to face.

The captive elephants shackled by chains and controlled by knives and spears and canes have never captivated me as the wild, free roaming tusker has.

A forest, even if it is filled with boars and gaurs and leopards and elephants, is more peaceful than our cities which is filled only with humans. Even if the humans are intruders into their abode of calmness, the animals always try to skip the humans instead of attacking. They live in the wild, but they are not wild.

The tragic death of Bulldozer and the pregnant elephant indicates that the humans are wild even if they are not living in the wild.

                           ****

The inhumanity of the humans against the wildlife is a pan-Indian phenomenon. 

In the chapter titled "Failing Our Gods" in Prerna Singh Bindra's book The Vanishing: India's Wildlife Crisis, the author says: "In India, the elephant is god: Ganesha, the lord of good fortune, remover of obstacles....But today, as human populations continue to skyrocket and habitations edge into elephant territory...Homo sapiens are locked in conflict with the lord's earthly avatar, Elephas maximus... As a conservation journalist, I have been aware of the conflict. The horror stories from across the country keep trickling in: Villagers in Assam riding a baby elephant that was accidentally left behind when her herd was chased away, then beating her to death as the police and media looked on... 

... I came accross a photograph... The image was of an elephant, lying lifeless in a pool of its own blood in a field in Assam. Scrawled on the carcass was 'Dhan Chor Bin Laden'—Paddy Thief Bin Laden. The message was disturbing: God had morphed into a thief and a terrorist. 

The human tragedy, of course, is monumental. ... Crop damage can be crippling. ... But what is the elephant to do, where does it go, what does it eat, with humans having flattened and invaded its forest? The 'Bin Laden' photograph was from Sonitpur (Assam), the district with the highest rate of deforestation in the country. The elephant reserves in Sonitpur-Kameng were massively encroached post 1990s. ...

It is we, Homo sapiens, who are at fault...It is not the elephants who are the problem. It's us. Elephants are wise, intelligent, peaceable beings with a heart and a conscience. We have wreaked havoc in their lives, taken their home, their food, blocked access to water. We have killed their families, destroyed their society."

It is high time we, the Homo sapiens, collectively learnt what Prerna Singh Bindra says in the Prologue of The Vanishing: India's Wildlife Crisis: "When we ravage nature, we are threatening our future. When we war with wildlife, it is a war against ourselves."

In the name of a virus

SUKUMARAN C.V.  

The other day when I called my friend who is a gram panchayat secretary, he told me that he has been a Covid-19 'patient' and the panchayat office where he works has temporarily been closed. 

Generally, I have a feeling that the manner in which the virus is being handled in India, especially in my home state Kerala, is terribly problematic. But till I called my friend, I have had no idea that it is traumatic too. As the president of the panchayat, where my friend works as secretary, tested positive for nCoV, all the employees were home quarantined and my friend tested negative in the Rapid Antigen Test (RAT). But the doctor asked him to have RT-PCRT (Realtime Polymerase Chain Reaction Test) and in which he tested positive. He was taken away from home in an ambulance. His wife, son and daughter, who is a Class VIII student, were put under home quarantine. Notices informing the people that the home is of a Covid-19 patient and the family members are under quarantine/observation were pasted in front of their home. Five days later his wife and children were taken in an ambulance for testing. The daughter who never before has gone anywhere without her dad has been in trauma ever since he was taken away and she fell unconscious when she was taken to the ambulance. Nobody tested positive, but everybody was traumatised and the girl was terribly. 

My friend spent ten days in a CFLTC (Covid First Line Treatment Centre) and on the tenth day tested negative in RAT and reached home. He was not a 'patient' even when he tested positive and the 'treatment' is, being asked to swallow multivitamin tablets once in a day. He could simply have done it sitting in his home too. And it must have spared both him and his family from the unnecessary mental trauma they have been forced to suffer. Most of the Covid-19 patients are like my friend who is as healthy as a nut both before and after being tested positive. And the greatest irony is that my friend, who first tested negative in the RAT, was forced to have RT-PCRT and was taken to the CFLTC. And he was released when proved Covid-free through RAT! Then why was he who tested negative in an antigen test forced to be a Covid-19 patient only to be proved negative by another antigen test? Many such  questions remain unanswered in the 'fight' against the virus. The end result was the irreparabe trauma the people like my friend and their family members like the teenaged girl have to go through. This is the general picture statewide.

The total collection of viruses in and on the human body is called human virome. It is said that 'the human virome is a part of our bodies and will not always cause harm. Many viruses are present in the human body all the time. Viruses infect all plant forms; therefore the bacterial, plant and animal cells and material in our gut also carry viruses.' 

The effect of the novel coronavirus in India cannot be called a lethal one. The first positive case in the country was reported in January 31 and so far the death toll is only 50000. We should bear in mind the fact that the population of the country is 130 crore. The virus needed exactly half an year to cause the death of around 50000 people out of this 130 crore. And of these 50000, many have already been suffering from other serious ailments. That means the virus has failed to have its killing spree in India as it has succeeded to have in Europe, the U.S. and Brazil. Hence, the fear-psychosis created in the name of the virus is quite an unwarranted one. 

In India, it is not the virus that terrifies the people, but the method of the governments that handle the virus, I presume. If a hardly 15 year old girl falls unconscious due to the fear-psychosis created in the name of a virus in this age of freedom and democracy, it is bad; quite bad. The virus did no harm to her father or her; but the unscientific method of transforming a healthy person into a patient and transporting him to 'treatment centres' where there is no treatment except making such 'patients' virtual prisoners, really traumatises both the 'patients' and their family members.

It is high time we treated the novel coronavirus as an ordinary virus, one of the many viruses that exist in and around human body; instead of being terrified by its presence and terrify the people in the name of its presence.

LAJJA and SHAMELESS

SUKUMARAN C.V.

It was more than 25 years ago, in 1994, I bought my own copy of Taslima Nazrin’s LAJJA and virtually devoured it. No other contemporary work of literature has shaken me as LAJJA has. The following lines she wrote in the preface of LAJJA reveal how true a secularist Taslima Nazrin is: “I detest fundamentalism and communalism. This was the reason I wrote Lajja soon after the demolition of the Babri Masjid in Ayodhya on 6 December 1992. Lajja was published in February 1993 in Bangladesh and sold 60,000 copies before it was banned by the government five months later—their excuse was that it was disturbing the communal peace. In September that year a fatwa was issued against me and there have been marches on the streets of Dhaka by communalists clamouring for my life.” 

While the so called secularists and communists use secularism as a political tool to secure votes and thus to cling on to power giving all kinds of freedoms for the religions to kill reason and secular way of life, the real secularists and humanists like Taslima Nazrin lead the life of a refugee, hunted by fanatics and discarded by the so called secularists.   

And now, Taslima Nazrin wrote SHAMELESS, a sequel to LAJJA, in 2017 and its English translation was published in this April. 

Taslima Nazrin is the wonderful writer I love and respect as I love and respect no other contemporary writer. She was forced to be in exile for writing LAJJA, for her uncompromising stand against religious fundamentalism. 

LAJJA tells the story of how Suranjan, a staunch secularist, had to leave Bangladesh as his sister was raped and killed in the communal riots errupted in Bangladesh as an aftermath of the Babari Masjid demolition.

Suranjan left Bangladesh for India because, as Taslima Nazrin writes in the last chapter of LAJJA: “There was absolutely no one to depend upon. He was an alien in his own country.”

And it is really painful to read in the “Author's Note” at the very beginning of SHAMELESS: “I had lived in Europe for over a decade after I had to leave Bangladesh, and was now settled in Kolkata. The state government was putting pressure on me to leave West Bengal. Where would I go leaving my home in Kolkata behind? Which country could I call my own?”

These same questions haunted Suranjan and in SHAMELESS, Tazlima Nazrin meets Suranjan who tells her:

‘I am Suranjan. Don’t you recognize me? You wrote a novel about me.’

‘A novel?’

‘Yes, a novel. You called it Lajja. Don’t you remember?’

Taslima Nazrin uses novel techniques in fiction. LAJJA was written uniquely. It can be read as a novel, as news reports and as history. However we read it, it is engrossing. And in SHAMELESS, we have the wonderful experience of the character meeting the writer and the writer too becomes character.

The author-character Taslima tells Suranjan in the first chapter of SHAMELESS: 

‘The religious fanatics were furious with me because I criticised Islam. All religions are a roadblock to women’s freedom.’

Taslima Nasrin categorically revealed this truth in LAJJA, two decades ago. She had to leave her country for writing the novel. 

And two decades after, Taslima Nazrin is still unflinching in her stand against patriarchy and religious fundamentalism, the two sides of the same coin. Apart from ripping apart fundamentalism, in this novel she treats communism too as it deserves.

The author-character Taslima asks Suranjan in the fifth chapter of SHAMELESS: 

‘You used to believe in communism once. You haven't joined the CPI(M) here?’

‘No.’

‘Why not?’

‘There's no communism anywhere in the world. They are more capitalist than capitalists themselves.’

‘Everything evolves.’

Suranjan smiled. ‘That's just an excuse, claiming to be marching with the times when all you're doing is protecting the interests of the rich.’

Why can’t you breathe, George Floyd?

                                        SUKUMARAN C.V.

George Floyd, an innocent African American, was killed in the night of May 25, 2020 in Minneapolis, by a white police man pressing his knee into Floyd’s neck. Floyd was not even the suspect the police man suspected him to be!

On 26 June 2011, in Mississippi, a group of white teenagers savagely beat up James Anderson, a middle aged African American, and then they ran over him with a pick up truck and killed him.

It is believed world over, or rather the world is forced to believe, that the U.S. is the greatest democracy in the world where the citizens are entitled to have all kinds of freedom. But history tells a different story.

Abraham Lincoln, upon meeting Mrs. Harriet Beecher Stowe, the author of the anti-slavery novel Uncle Tom’s Cabin, which was published in 1852, said: “So this is the little lady who made the big war.”  The big war was the American Civil war. Mrs. Stowe says in the preface of the novel that none of the incidents she portrayed in the novel is fictitious! The following scene from the novel is one of the many such unimaginable ones delineated it: “A slave warehouse is a house where every day you may see rows of men and women, an abundance of husbands, wives, brothers, sisters, fathers, mothers, and young children to be sold separately or in lots, to suit the convenience of the purchaser. ...Susan is sold! She goes down from the block, stops, looks wistfully back,—her daughter stretches her hands towards her. Susan looks with agony in the face of the man who has bought her, “Oh, Mas’r, please do buy my daughter!” “I’d like to, but I am afraid I can’t afford it!” said the gentleman...” The thing happens every day! One sees girls and mothers crying, at these sales, always!” (Chapter 30—The Slave Warehouse). 

The origin of the perpetration of genocide as it is known today can be attributed to the white settlers of the Americas, especially North America. The hordes of white settlers who swarmed the Americas in the sixteenth and seventeenth centuries first eliminated the Native Americans en masse to rob their lands—two whole continents. Millions of Native Americans perished. The next victims were the African Americans, who were caught from Africa and brought to the United States as slaves packed as fish in the slave ships. Even after slavery was legally abolished after the Civil War ended in 1865, 3446 African Americans were lynched between 1882 and 1968. Their bodies were seen hung from electric posts and trees.

See how the forefathers of the African Americans were brought to the United States: “The conditions of capture and sale were crushing affirmations to the black African of his helplessness in the face of superior force. The marches to the coast, sometimes for 1,000 miles, with people shackled around the neck, under whip and gun, were death marches, in which two of every five blacks died. On the coast they were kept in cages until they were picked and sold. One John Barbot, at the end of the seventeenth century, described these cages on the Gold Coast: ‘As the slaves come from Fida from the inland country, they are put into a booth or prison near the beach, and when the Europeans are to receive them, they are brought out onto a large plain, where the ship’s surgeons examine every part of everyone of them, to the smallest member, men and women being stark naked. Such as are allowed good and sound are set on one side, marked on the breast with a red-hot iron imprinting the mark of the French, English, or Dutch companies. The branded slaves after this are returned to their former booths where they await shipment, sometimes 10-15 days.’”

If such was their condition before they were ‘shipped’, see what it was after they were shipped:

“Then they were packed aboard the slave ships, in spaces not much bigger than coffins, chained together in the dark, wet slime of the ship's bottom, choking in the stench of their own excrement. Documents of the time describe the conditions: ‘The height, sometimes, between decks, was only eighteen inches; so that the unfortunate human beings could not turn around, or even on their sides, the elevation being less than the breadth of their shoulders; and here they are usually chained to the decks by the neck and legs. In such a place the sense of misery and suffocation is so great that the Negroes are driven to frenzy.’ On one occasion, hearing a great noise from belowdecks where the blacks were chained together, the sailors opened the hatches and found the slaves in different stages of suffocation, many dead, some having killed others in desperate attempt to breathe. Slaves often jumped overboard to drown rather than continue their suffering. To one observer a slave-deck was “so covered with blood and mucus that it resembled a slaughter house.” Under these conditions, one of every three blacks transported overseas died, but the huge profits made it worthwhile for the slave trader, and so the blacks were packed into the holds like fish… Whatever horrors can be imagined in the transport of black slaves to America must be multiplied for black women, who were often one third of the cargo. Slave traders reported: ‘I saw pregnant women give birth to babies while chained to corpses which our drunken overseers had not removed…’” (Howard Zinn, A People’s History of the United States, Chapter 2—Drawing the Color Line).

Jacob Frey, the Mayor of Minneapolis, rightly says in his FB page on May 27: “If most people, particularly people of color, had done what a police officer did late Monday night, they would already be behind bars.”

On May 26^th, the Mayor wrote in his FB page: “Being Black in America should not be a death sentence. For five minutes, we watched a white officer press his knee into a Black man’s neck. Five minutes. When you hear someone calling for help, you’re supposed to help. This officer failed in the most basic, human sense.”

The United States of America always reminds me of mastiffs and wolfhounds. The Native Americans (whom Columbus called the Red Indians) had been eliminated through many unimaginable cruelties since the arrival of Columbus. One such cruelty is setting ferocious dogs loose on the hapless people: Ward Churchill, the well-known Native American activist and academic, writes in his book Since Predator Came: “In Central America, a new innovation, “dogging,” made its appearance. This had to do with setting vicious mastiffs and wolfhounds—raised on a diet of human flesh—loose on hapless natives. A properly fleshed dog could pursue a ‘savage’ as zealously and effectively as a deer or a boar. To many of the conquerors, the Indian was merely another savage animal, and the dogs were trained to rip apart their human quarry with the same zest as they felt when hunting wild beasts.” (Chapter 4—Genocide in the Americas: Landmarks from “Latin” America since 1492).

Such were the cruelties by which the forefathers of the U.S. citizens built this nation. Therefore I don’t think the incidents like the tragic killings of James Anderson and George Floyd will cease to happen in this nation whose driving force is racism and the deep-rooted belief in white supremacy. As the people’s historian Howard Zinn says at the very beginning of the aforementioned chapter, ‘there is not a country in world history in which racism has been more important, for so long a time, as the United States. And the problem of “the color line” as W.E.B. Du Bois put it, is still with us.’

And yet, I wish to see the bright rays of hope, the light of future, in the words of the Mayor of Minneapolis. I like to think, as Howard Zinn says in A People’s History of the United States, “Our future may be found in the past’s fugitive moments of compassion rather than in its solid centuries of warfare.”

Ekalavya’s thumb

Sukumaran C.V.

(I wrote this poem three years ago and discarded it as it is too revolutionary in spirit to be published. In the backdrop of the heinous murder of the Aadivasi youth in Attappady by the 'civilised' hooligans of the so called most developed state in India, I am publishing the poem in my blog.)

Dronacharya was arrogantly proud of Arjuna.
Nobody could surpass Arjuna in archery,
The Acharya believed, and nobody surpassed Arjuna
Until Ekalavya the tribal youth appeared.
Even when Ekalavya displayed the preface of his skills,
Arjuna was changed into a toddler in the art.
Drona’s pride wounded, Arjuna’s ego hurt. 
Ekalavya thought the meritorious would be praised.
Ekalavya knew not 'civilised truth' has hidden faces and,
Those faces are uglier than the ugliest things in the forests:
Only the ‘civilised’ can be the meritorious;
And praise and prize are meant for them;
And praise and prize are reserved for them.
Himself Ekalavya learnt the art of archery,
If skill is the criteria for praise and prize ,
Double praise and prize Ekalavya’s skill deserved.
He didn’t see the hidden faces of ‘merit’.
He didn’t see the hidden faces-
Of birth and caste and social status.
Ekalavya won in the art and skill but,
Ekalavya failed in the ‘status’and caste.
Ekalavy’s skill hurt the guru’s pride.
Ekalavy’s skill hurt the ego of the ‘civilized’.
Ekalavya’s skill challenged the status quo.
Status quo will use silent violence to throttle,
Those who are genuinely skilled to challenge it.
And it will claim non-violence as its essence!
Pride and ego of the privileged can’t be hurt.
If you hurt the ego and pride of the privileged,
Status quo will make you pay Gurudhakshina,
As Ekalavya was forced to pay his thumb.
Ekalavyas follow a sustainable way of life,
And preserve Mother Earth who sustains Life. 
But the civilised remove the thumbs of Ekalavyas,
And devastate Mother Nature and her flora and fauna.
Still Ekalavyas win in the arts and skills but lose their thumbs.
Modern Acharyas not only claim their thumbs but their
Habitats, their forests, their mountains and their gods too.

                                  The hapless Aadivasi and the savage non-aadivasi

ദ്യോവിനെ വിറപ്പിക്കുമാ വിളി കേട്ടോ നിങ്ങൾ?

                      സുകുമാരൻ സി.വി.

"ദ്യോവിനെ വിറപ്പിക്കുമാ വിളി കേട്ടോ, മണി-

ക്കോവിലിൽ മയങ്ങുന്ന മാനവരുടെ ദൈവം?

എങ്കിലുമതു ചെന്നു മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടൂ, പുത്ര

സങ്കടം സഹിയാത്ത സഹ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ!"

വൈലേപ്പിള്ളിയുടെ സഹ്യന്റെ മകൻ എന്ന കവിത അവസാനിക്കുന്നതിങ്ങനെയാണ്. ഉത്സവത്തിന് എഴുന്നള്ളിച്ചു നിർത്തിയ കൊമ്പന് പെട്ടന്ന് താൻ കാട്ടിലാണെന്നും കുറച്ചകലെ തന്റെ കാമുകി നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നും തോന്നുകയും അവൻ കാമുകിയുടെ സമീപത്തേക്ക് നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവന്റെ കാലിനടിയിൽപ്പെട്ടു ഞെരിയുന്ന ഉത്സവപ്പറമ്പിലെ മനുഷ്യരും കൊടിതോരണങ്ങളും കാട്ടിൽ തന്റെ കാലിനടിയിൽ ഞെരിയുന്ന പുല്ലും കമ്പും ഒക്കെയായിട്ടാണ് അവനു തോന്നുന്നത്. 

തുടർന്ന് മനുഷ്യരെ രക്ഷിക്കാൻ ആനയെ വെടിവെച്ചു കൊല്ലുകയാണ്. വെടിയേറ്റു വീഴുന്ന അവന്റെ രോദനം മാനവരുടെ ദൈവം കേട്ടില്ലെങ്കിലും പുത്ര സങ്കടം സഹിയാത്ത സഹ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അതു മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടു എന്ന ഹൃദയഭേദകമായ വരികളോടെയാണ് സഹ്യന്റെ മകൻ അവസാനിക്കുന്നത്.

കാടിന്റെ സ്വച്ഛതയിൽ വിഹരിക്കുന്ന ആനകളെ പൂരമെന്ന ശബ്ദകോലാഹലത്തിനിടയിൽ കൂച്ചുവിലങ്ങിട്ട്; കത്തിയും, കുന്തവും, തോട്ടിയും ഉപയോഗിച്ച് ഭയപ്പെടുത്തി; എഴുന്നള്ളിക്കുന്ന കൊടും ക്രൂരത അവതരിപ്പിക്കുന്ന മലയാളത്തിലെ അതിശക്തമായ കവിതയാണ് സഹ്യന്റെ മകൻ.

മുന്നാറിലെ ചില്ലിക്കൊമ്പനെന്ന ആനയെ ജെ സി ബി കൊണ്ടു തുരത്തി തലക്കിടിച്ചു കൊന്ന മനുഷ്യന്റെ ഹീനകൃത്യത്തെക്കുറിച്ചു കേട്ടപ്പോൾ, ആ പാവം ആനയെ  ജെസിബി കൊണ്ടു പിന്തുടർന്ന് ആക്രമിക്കുന്ന വീഡിയോ ദൃശ്യം കണ്ടപ്പോൾ (വിഷമം കൊണ്ട് ആ ക്രൂരത മുഴുവൻ കാണാൻ എനിക്കു കഴിഞ്ഞില്ല), സഹ്യന്റെ മകന്റെ മരണ രോദനം സഹ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മാറ്റൊലിക്കൊണ്ട കാര്യമാണോർത്തത്. ചില്ലിക്കൊമ്പന്റെ വേദന പക്ഷേ സഹ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മറ്റൊലിക്കൊണ്ടു കാണില്ല. കാരണം സഹ്യന്റെ ഹൃദയം 

കൈയ്യേറ്റ-കുടിയേറ്റ-പാറമട മാഫിയകൾ എന്നേ തകർത്തു കഴിഞ്ഞില്ലെ?

മൂന്നാറിൽ കൈയ്യേറ്റക്കാരന്റെ കുരിശ് ജെസിബി ഉപയോഗിച്ചു നീക്കം ചെയ്തപ്പോൾ കൈയ്യേറ്റക്കാരനു വേണ്ടി കുരിശിന്റെ പേരിൽ വിഷമം പ്രകടിപ്പിച്ച മുഖ്യമന്ത്രിക്കോ, കൈയ്യേറ്റക്കാരന്റെ പുറകിൽ ഒറ്റക്കെട്ടായി നിന്ന ഇടതും വലതും ഒക്കെയടങ്ങുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാർക്കോ മുന്നാറിലെ ചില്ലിക്കൊമ്പനെന്ന ഈ പാവം ആനയെ ജെ സി ബി കൊണ്ട് തുരത്തി തലക്കിടിച്ച് കൊന്നപ്പോൾ യാതൊരു വിഷമവും ഉണ്ടായില്ല. ലംബോധരനും എം എം മണിയുമൊന്നും ആനയുടെ പുറകിലില്ലല്ലൊ. പക്ഷേ കയ്യേറ്റക്കാരന്റെ കാര്യം അങ്ങനെയാണോ?!

പ്രകൃതിക്കും വന്യ ജീവികൾക്കുമെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ നിസംഗതയോടെ കാണുകയും വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ നമ്മുടെ മലകളും കുന്നുകളും ഇടിച്ചു നിരത്തുന്നതും തോടുകളും വയലുകളും നികത്തുന്നതും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭരണമുന്നണികൾ തങ്ങളുടെ തല തിരിഞ്ഞ വികസന നയങ്ങളാണ് കേരളത്തിൽ കാലവർഷവും തുലാവർഷവും ഇല്ലാതാക്കിയതെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. നമ്മുടെ പുഴകൾ പുഴകളല്ലാതാകുന്നതിൽ, നമ്മുടെ ഇടവപ്പാതിയും, തിരുവാതിര ഞാറ്റുവേലക്ക് തിരിമുറിയാതെയും, പുണർതം ഞാറ്റുവേലക്ക് പുഴ പോലെയും പെയ്തിരുന്ന നമ്മുടെ കാലവർഷവും, ഞാറ്റുവേലകളും, കൃത്യനിഷ്ഠത ഒരിക്കലും തെറ്റിക്കാതിരുന്ന നമ്മുടെ സ്വന്തം തുലാവർഷവും ഒക്കെ നമുക്ക് അന്യമായതിൽ, നമ്മുടെ ഭക്ഷണത്തിനും നമുക്കുമിടയിലുള്ള ദൂരം കൂടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നതിൽ, വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ നാം കാണിച്ചുകൂട്ടുന്ന നശീകരണ പ്രവർത്തികൾക്ക് വലിയ പങ്കാണുള്ളത്. 

ചില്ലിക്കൊമ്പൻ നാട്ടിലേക്കിറങ്ങി വന്ന് മനുഷ്യരെ ദ്രോഹിച്ചിട്ടില്ല. അവന്റെയും അവന്റെ പൂർവികരുടെയും വാസസ്ഥലം കൈയ്യേറിയതും അവരുടെ കാടുകൾ വെട്ടിത്തെളിച്ച് എസ്റ്റേറ്റുകളാക്കിയതും മനുഷ്യരാണ്. അങ്ങനെയൊരു എസ്റ്റേറ്റിനു മുമ്പിൽ ചെന്നു നിന്നതിനാണ് ആ പാവത്തെ ജെ സി ബി കൊണ്ടിടിച്ചു കൊന്നത്. 

ആനയും, കടുവയും, കരടിയും, കാട്ടുപോത്തും ഒക്കെ ഇങ്ങനെ തുടച്ചു നീക്കപ്പെട്ടാൽ കേരളത്തിൽ കാടും കാട്ടാറുകളും നാമാവശേഷമാകും. പ്രാഥമികമായ പാരിസ്ഥിതിക അവബോധം പോലും തൊട്ടു തീണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത ഇടതു വലതു മുന്നണികളുടെ പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുന്ന വികസന നയങ്ങളുടെയും, നാലു വോട്ടിനു വേണ്ടി കാടു കയ്യേറ്റക്കാരനേയും, നാലു കാശിനു വേണ്ടി പാറമടക്കാരനെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന സമീപനത്തിന്റെയും ഫലമായിട്ട് ഇനിയും അവശേഷിക്കുന്ന അതിരപ്പിള്ളി പോലുള്ള പച്ചത്തുരുത്തുകൾ കൂടി നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടാൽ, ഇപ്പോഴേ മഴക്കാലം അന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കേരളത്തിൽ, മഴക്കാലത്തുപോലും ജലക്ഷാമം നേരിടുന്ന കേരളത്തിൽ, തീമഴ പെയ്യുന്ന അവസ്ഥയാണ് സംജാതമാകാൻ പോകുന്നത്. 

മനുഷ്യന് ജീവിക്കാൻ ശുദ്ധവായുവും, ശുദ്ധജലവും വേണമെന്നും, മനുഷ്യൻ ഭൂമിയെ ആവുന്നത്ര മലിനമാക്കിയിട്ടും, മനുഷ്യന് ശുദ്ധവായുവും, ശുദ്ധജലവും ഇന്നും ലഭിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിനു കാരണം മരങ്ങളും, ചെടികളും, പുല്ലും, പുഴുവും, പൂമ്പാറ്റയും, കാടും, കാട്ടുമൃഗങ്ങളും, പക്ഷികളും പാമ്പുകളും തവളകളും ഇവിടെ ഇനിയും അവശേഷിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണെന്നും അതിരപ്പിള്ളി പോലുള്ള അപൂർവ്വ ജൈവ വൈവിദ്യമേഖലകൾ കുറച്ചു വൈദ്യുതിയും  കോൺട്രാക്ടർമാർക്ക് കുറെ ലാഭവും ഉണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി നശിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതല്ലെന്നും മനുഷ്യനടക്കമുള്ള ജീവന്റെ നിലനിൽപ്പിനായി കാത്തു സൂക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട അമൂല്യതകളാണെന്നും, മലയാളിയും മലയാളിയെ മാറി മാറി ഭരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ കൂട്ടുകെട്ടുകളും ഇനിയും മനസ്സിലാക്കിയില്ലെങ്കിൽ ഹരിത കേരളം, ജലദൂത്, ജലസംരക്ഷണം എന്നിങ്ങനെയുള്ള അർത്ഥശൂന്യമായ സർക്കാർതല അഭ്യാസങ്ങൾക്കൊന്നും കേരളെത്തെ മരുവൽക്കരണത്തിൽ നിന്നു രക്ഷിക്കാനാകില്ല.

ജലദൂതും, ജനകീയാസൂത്രണവും, കേരള വികസനവും ഹരിത കേരളവും ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് കേരളത്തിൽ വേനൽക്കാലത്തു പോലും ഉറവ വറ്റാത്ത ജലസമൃദ്ധിയുണ്ടായിരുന്നു. കൃഷിയുണ്ടായിരുന്നു. മലകളും പുഴകളും തോടുകളും കുളങ്ങളും കൊക്കർണികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. കേരളം ഹരിതമായിരുന്നു; ഹരിത ശ്യാമള കോമളമായിരുന്നു. കേരള വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ, ജനകീയ ആസൂത്രണത്തിന്റെ പേരിൽ ഇതെല്ലാം നശിപ്പിച്ചിട്ട്, ജല ദൂത്, ഹരിത കേരളം തുടങ്ങിയ ഉപരിപ്ലവവും അർത്ഥശൂന്യവുമായ പരിപാടികൾ കൊണ്ട് ഗുണപരമായ എന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടാകുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നത്, രോഗകാരണങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ രോഗലക്ഷണങ്ങൾക്കെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന വൃഥാ വ്യായാമമാണ്.

ജലം സംരക്ഷിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ വയലുകൾ വയലുകളായി നിലനിൽക്കണം, പശ്ചിമഘട്ടത്തെ നാലു വോട്ടിനു വേണ്ടി 

കയ്യേറ്റ-കുടിയേറ്റ മാഫിയക്കു നശിപ്പിക്കാൻ വിട്ടു കൊടുക്കുന്നതു തടയണം. നമുക്കു ചുറ്റുമുള്ള കുന്നുകൾ ഇടിക്കലും, തോടുകൾ നികത്തലും കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു ഇടവഴികൾ കൂടി കോൺക്രീറ്റു ചെയ്ത് ഭൂമിയിലേക്കു വെള്ളമിറങ്ങാനുള്ള എല്ലാ സാദ്ധ്യതകളും കൊട്ടിയടക്കുന്നതും നിർത്തണം. ഇതൊക്കെ നിർബാധം തുടർന്നു കൊണ്ട്, 'ജലദൂത്' നടത്തിയിട്ടൊന്നും ജലം സംരക്ഷിക്കപ്പെടില്ല. അതിന്റെ പേരിലും (ബാനർ എഴുതിയും, ചായ കുടിച്ചും) കുറെ പൊതുപണം പൊടിക്കാം എന്നല്ലാതെ. അതിനു വേണ്ടിയുള്ള ഫ്ലക്സ് ബാനറുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന പരിസ്ഥിതി മലിനീകരണം വേറെയും.

ചില്ലിക്കൊമ്പന്റ തലക്കിടിച്ച ജെ സി ബി ഒരു പ്രതീകമാണ്. ജീവന്റെ തുടിപ്പിനു നേരെ ഉയരുന്ന അന്തകന്റെ പ്രതീകം. ഇന്നത് ചില്ലിക്കൊമ്പന്റെ മസ്തകം തകർത്ത് അവനെ ഇല്ലാതാക്കിയെങ്കിൽ അതു വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ശ്വസിക്കാൻ ശുദ്ധവായുവും, കുടിക്കാൻ ശുദ്ധജലവും കിട്ടാതെ മനുഷ്യൻ ചത്തുവീഴുന്ന ഒരു കാലത്തേക്കാണ്. 

മുന്നാറിലെ കൈയേറ്റക്കാരന്റെ കുരിശു നീക്കം ചെയ്ത ജെ സി ബി യും ഒരു പ്രതീകമായിരുന്നു. ശുഭാപ്തി വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതീകം. പ്രകൃതിക്കെതിരെയുള്ള കയ്യേറ്റം അനുവദിക്കില്ലെന്നതിന്റെ പ്രതീകം. പക്ഷേ ആ പ്രതീകം എല്ലാ നിറത്തിലുമുള്ള രാഷ്ട്രീയക്കാരന്റെയും പിൻബലത്തിൽ ഒതുക്കപ്പെടുകയും, ചില്ലിക്കൊമ്പനെ കൊന്നവർ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന നശീകരണത്തിന്റെയും, മരുവൽക്കരണത്തിന്റെയും പ്രതീകമായ ജെ സി ബി എല്ലാ നിറത്തിലുമുള്ള രാഷ്ട്രീയക്കാരന്റെയും അനുഗ്രഹാശ്ശിസുകളോടെ 

ജൈത്രയാത്ര തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു.

കാടു കയ്യേറി നശിപ്പിച്ച് നാടാക്കി "വികസി"പ്പിക്കുന്ന കയ്യേറ്റ-കുടിയേറ്റക്കാരനും, പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ മലകൾ മുഴുവൻ തങ്ങൾക്കു പാറ പൊട്ടിച്ചെടുക്കാൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന പാറമടക്കാരനും, വന്യ ജീവികളെ കൊന്നൊടുക്കുന്ന എസ്റ്റേറ്റുകാരനും, ഇക്കൂട്ടരെയൊക്കെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഇടതു-വലതു രാഷ്ട്രീയക്കാരനും മനസ്സിലാക്കേണ്ട ലളിതമായൊരു സത്യമുണ്ട്. അതിതാണ്: ജീവന്റെ ഉറവിടത്തെയാണ് നിങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നത്; നിങ്ങളടക്കമുള്ള ജീവന്റെ നിലനിൽപ്പു സാധ്യമാക്കുന്ന ജീവന്റെ ഉറവിടത്തെ, പ്രകൃതിയെ.

അരുതു കാട്ടാളാ (മാ നിഷാദാ) എന്നു പണ്ടു വാത്മീകി പറഞ്ഞതുപോലെ ഇന്ന്, വികസനത്തിന്റെ പേരിലും അല്ലാതെയും പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുന്നവരോട്, അതിനു കൂട്ടുനിൽക്കുന്ന ഭരണക്കാരോട് "അരുത് നാട്ടാളാ" എന്നു പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒരു ക്രൗഞ്ചപ്പക്ഷിയെ അമ്പെയ്തു വീഴ്ത്തിയ കാട്ടാളന്റ പ്രവർത്തി ഇന്നത്തെ നാട്ടാളർ പ്രകൃതിക്കെതിരെ നടത്തുന്ന കൊടും പാതകങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ ഒരു പാതകമേ അല്ലാതാകുന്നു. കാടിനെയും, കാട്ടുമൃഗങ്ങളെയും നശിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത് ഒരിക്കലും കാട്ടാളരല്ല. നാട്ടാളരാണ്. കാട്ടാളർക്കറിയാം, കാടും കാട്ടുമൃഗങ്ങളുമില്ലാതായാൽ അവർക്കും നിലനിൽപ്പില്ലെന്ന്. നാട്ടാളർക്കു പക്ഷേ അതറിയില്ല; എന്നിട്ടും പക്ഷേ കാട്ടാളൻ അപരിഷ്കൃകൃതനും, നാട്ടാളൻ പരിഷ്കൃതനുമായതാണ് മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം.

അടിക്കുറിപ്പ്: 2017 ആഗസ്റ്റ് 12 ന് പരിസ്ഥിതി മന്ത്രാലയം പുറത്തുവിട്ട ഏറ്റവും പുതിയ സെൻസസ് കണക്കു പ്രകാരം, ഇന്ത്യയിലാകെ 27, 312 ആനകളാണുള്ളത്. 2012 ലെ സെൻസസിൽ 29, 391 ലധികം ആനകളുണ്ടായിരുന്നുവെന്നോർക്കുക. മനുഷ്യൻ അനുദിനം പെരുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആനകളടക്കമുള്ള വന്യജീവികളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വേൾഡ് വൈഡ് ഫണ്ട് ഫോർ നേച്വറിന്റെ (World Wide Fund for Nature) ഏറ്റവും പുതിയ കണക്കനുസരിച്ച്, കഴിഞ്ഞ 40 വർഷത്തിനുള്ളിൽ വന്യ ജീവികൾ ലോകത്താകമാനം പകുതിയിലധികം തുടച്ചു നീക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നിട്ടും ആനകളുടെ വാസസ്ഥലമായ കാടും കാടിനോടു ചേർന്ന സ്ഥലങ്ങളും കയ്യേറി മനുഷ്യൻ താമസിക്കുകയും, കൃഷിയിറക്കുകയും ചെയ്യുന്നതു കൊണ്ട് ആനകൾക്കു മറ്റു മാർഗ്ഗമില്ലാതെ ഇത്തരം കൃഷി സ്ഥലങ്ങളിലേക്കിറങ്ങിയാൽ "അഭ്യസ്ഥവിദ്യ"നായ മലയാളിയുടെ പത്രങ്ങൾ ആനകൾ നാട്ടിലിറങ്ങി കൃഷി നശിപ്പിച്ചു എന്ന രീതിയിൽ ഈ പാവം ജീവികൾ മനുഷ്യനെതിരെ എന്തോ കൊടുംപാതകം ചെയ്യുന്നുവെന്ന മട്ടിൽ വാർത്ത കൊടുക്കുന്നതു കാണാം. 

"ഇവറ്റകൾ വല്ലാതെ പെരുകിയിരിക്കുകയാണ്. അതു കൊണ്ടു കാട്ടിൽ സ്ഥലമില്ലാതെ നാട്ടിലേക്കിറങ്ങുകയാണ്. എല്ലാറ്റിനെയും കൊല്ലണം." എന്നു പറയുന്ന മനുഷ്യൻ സൗകര്യപൂർവ്വം മറക്കുന്ന വസ്തുതയാണ് അനിയന്ത്രിതമായി പെരുകുന്നത് മനുഷ്യനാണെന്നും, മനുഷ്യൻ കാടു കൈയ്യേറി, കൈയ്യേറി, വന്യ ജീവികൾക്കു താമസിക്കാനും തീറ്റ തേടാനും  കാടില്ലാതാകുന്നതു കൊണ്ടും, നിവർത്തിയില്ലാതെയുമാണ് ആനകളടക്കമുള്ള വന്യജീവികൾ മനുഷ്യൻ നാടാക്കി മാറ്റിയ അവരുടെ സ്വന്തം കാട്ടിലേക്കിറങ്ങുന്നത് എന്ന സത്യം.

Invigorating Islam - The Hindu

Invigorating Islam - The Hindu